 |
 |
 |
|
|
|
|
|
  
tekst
regie
spel |
1, 2 en 7 maart 1980 — d’Iefte De hoofdfiguur Nestor ontwaakt op een morgen met luiaardskoorts. Hij heeft met een sadistisch genoegen de wekker laten aflopen, hem na een tijdje afgezet en heeft zich daarna lekker in bed omgedraaid. Hij gaat niet werken omdat hij geen zin heeft. Hij wil nu eens eindelijk een maandagmorgen beleven, waarop hij beslist wat hij gaat doen of niet gaat doen. Hij is het beu steeds maar te moeten uitvoeren wat anderen voor hem hebben bedacht. Hij wil niet meer in het gechronometreerde raderwerk lopen. Hij wil vooreerst zichzelf zijn en alles doen wat hem te binnen schiet: ontbijt in bed nemen, een bad nemen, lezen, wandelen, zijn vrouw graag zien enz… De mensen uit zijn omgeving zijn geschrokken. Wanneer echter blijkt dat de luiaardskoorts niet zomaar wil overgaan, geraken zij in paniek. Nestor amuseert zich in zijn luiaardskoorts en zijn moeder, zijn vrouw Martha, zijn collega en bedrijfspsycholoog voelen alle verweer uit zich wegvloeien. Nestor triomfeert in zijn stille individuele revolutie. Een zaak wordt echter vervelend : de luiaardskoorts brengt geen eten op tafel. Nestors ster begint te tanen aan het firmament, maar hij houdt stand tot op zekere hoogte… Vanuit zijn zelf gewilde uitzonderingspositie heeft Nestor de gelegenheid om het gewone leventje even fijn over de kam te scheren.
Wij vinden de spiritualiteit
van de Zuidamerikaanse tijdssatire terug. De dagelijkse menselijke
attitudes komen er vrij bedenkelijk uit. Nestor heeft zijn leven tot de
essentie herleid. Alle bindingen met familie, omgeving, werkmilieu worden
gerelativeerd. Alleen Nestor en zijn luiheid blijven over. Maar zelfs dat
krijgt daarom nog geen absolute waarde.
|
 |
